Van het kind en het badwater
De spanning tussen de vakbonden en de “bazen” van het wegvervoer stijgt. Je kan er een klassieke opstoot van adrenaline in zien naarmate de sociale verkiezingen van 2012 naderen. Maar sommige gevallen getuigen echt van een heuse verbetenheid.
Laat mij even duidelijk zijn: sommige afzonderlijke gevallen rechtvaardigen de woede van de vakbonden terdege. Een transporteur die zijn chauffeurs opdrachten geeft, die onverenigbaar zijn met de regels inzake de rijtijd en hun in feite geen andere oplossing laten dan fraude met de tachograaf, is een fraudeur. Als hij de boetes door de chauffeur laat betalen, is hij een schurk.
Een ander geval kreeg onlangs veel aandacht bij onze noorderburen: “het geval Nico Mooij”. Zoals verder in dit nummer uit de doeken wordt gedaan, zou de inzet van Oost-Europese chauffeurs in Belgische voertuigen via een interimkantoor, een Pools bijvoorbeeld, ook illegaal zijn en met alle rechtsmiddelen bestreden moeten worden, omdat het oneerlijke concurrentie is.
Maar dan alle chauffeurs opstoken tegen hun werkgever, die nochtans bezorgd is om de werktoestanden en de eerlijkheid van de operaties, met als doel elk contract grondig te herzien en alle lonen van de laatste drie jaar eveneens te bekijken, is een stap te ver. Sommige mensen beginnen nochtans het kind met het badwater weg te gooien.
De sector heeft chauffeurs te weinig, maar het zal niet beter gaan als er ooit ondernemers te weinig zijn.
| 10/11/2011 | Claude Yvens
|
|
Inschrijving 
