Waarom vernoemt u deze keer de namen van de bedrijven die u verdenkt van ‘brievenbusbedrijven’ te hebben opgericht in het buitenland ?
FM: Omdat het vijf voor twaalf is. Twee jaar geleden hebben we reeds een zwartboek gepubliceerd over deze praktijken en toen hebben we geen namen vermeld. Maar we hadden toen ook gevraagd aan de federaties om iets te ondernemen. We hebben van hen geen enkele reactie gekregen, tenzij een opmerking ‘dat dergelijke praktijken uitzonderlijk waren’. Deze keer, en na onderzoek ter plaatse, hebben we vastgesteld dat de situatie nog verslechterd is, en we willen een reactie van de sector uitlokken.

Welke reactie hebt u intussen gekregen ?
FM: Geen enkele van de bedrijven die we vernoemd hebben heeft ons aangevallen voor laster. Een enkel bedrijf heeft ons gebeld, overtuigd dat zijn constructie legaal was, maar bereid om de zaak te herbekijken met zijn advies. Daar staat tegenover dat heel wat kleine zelfstandigen ons gecontacteerd hebben om te zeggen dat ze het met ons eens zijn. Zij worden steeds vaker uit de markt gegooid door dit soort praktijken.

Veel transporteurs spreken vandaag dezelfde taal...
FM: Ik denk inderdaad dat we in dit dossier dezelfde prioriteiten hebben. We moeten de business in België draaiende houden en de werkgelegenheid in ons land handhaven. Ik heb aan de federaties gevraagd om hun standpunt hierin te verduidelijken, zodat we een heldere boodschap kunnen overbrengen aan de politieke wereld. Maar een deel van hun leden maakt gebruik van dergelijke constructies...

Toont dit alles niet aan dat er onvoldoende controles zijn ? Of zijn er andere richtlijnen nodig ?
FM: Laat ons beginnen met de huidige reglementen toe te passen, meer bepaald die over cabotage. Nadien kunnen we bepaalde reglementen verbeteren, door de digitale tachograaf te koppelen aan een gps-systeem bijvoorbeeld. Dat zou typische fraudegevallen kunnen verhinderen, zoals een chauffeur die slaapt in Zeebrugge en verklaart het Kanaal te zijn overgestoken om naar het Verenigd Koninkrijk te rijden, en zo een international transport te hebben uitgevoerd.

Zouden we de Benelux niet moeten beschouwen als één land als het over cabotage gaat ?
FM: Vandaag hebben we inderdaad twee maten en gewichten. Aan de ene kant kunnen vervoerders uit de Benelux vrij cabotage plegen tussen de drie landen, maar aan de andere kant is een Belgische vrachtwagen die Nederland binnenkomt, bezig met internationaal transport. Wij hebben het idee al eens geopperd, van één enkele markt, maar de werkgeversorganisaties hapten niet toe.

In Nederland hebben een werkgeversorganisatie en twee vakbonden zich verenigd om de strijd aan te gaan tegen het fenomeen van bedrijven die zich failliet laten verklaren en prompt opnieuw opstarten. Is dit te overwegen in België ?
FM: Het zou wenselijk zijn, in elk geval. Wanneer werkgeversorganisaties en vakbonden kunnen samenwerken voor het welzijn van de sector, dan moeten we dat doen.
Wanneer het erom gaat de sociale dumping te bestrijden, is iedereen van goede wil welkom.

Is dit soort gezamenlijke acties mogelijk na de sociale verkiezingen ?
FM: Het zal gemakkelijker zijn na de maand mei, dat is duidelijk. Maar ik ben blij dat ook de CSC interesse toont voor deze dossiers, die we al twee jaar volgen. In dit soort dossiers moet je altijd eerst de verschillen tussen de syndicaten wegwerken om dan de echte problemen aan te pakken.
 

Download full article in PDF